Uroczysty pogrzeb najstarszego dęblińskiego uczestnika kampanii 1939 r. Ludwika Wolińskiego

Emilia Cuch

W Dęblinie 4 maja 2018 r. w wieku 101 lat i 8 miesięcy zmarł kpt. w st. spocz. Ludwik Woliński, żołnierz 2. Pułku Saperów Kaniowskich. Był absolwentem Szkoły Podoficerskiej 2. Batalionu Saperów Kaniowskich w Puławach, którą ukończył 15 lipca 1939 r. Podczas kampanii wrześniowej jako dowódca drużyny przeszedł szlak bojowy wraz z Ośrodkiem Saperów nr 2– utworzonym z 2. Batalionem Saperów Kaniowskich.

 W uroczystościach pogrzebowych wzięła udział delegacja z Wyższej Szkoły Oficerskiej Sił Powietrznych w Dęblinie na czele z Rektorem–Komendantem gen. bryg. pil. dr. Piotrem Krawczykiem.

Generał Krawczyk reprezentujący podczas uroczystości pogrzebowych urząd zwierzchnika sił zbrojnych Prezydenta RP Andrzeja Dudy złożył najszczersze kondolencje pogrążonej w żałobie rodzinie. Żegnamy dzisiaj żołnierza, to specyficzna służba, to nie zawód, to powołanie. Z pewnością Ludwik Woliński był najlepszym przykładem tego właśnie powołania. Wszyscy, którzy mieliśmy to szczęście go poznać, zostaliśmy naznaczeni jego osobą. Życzę Wam, aby  pamięć po kapitanie została w Państwa sercach. W tym właśnie wymiarze to życie będzie miało sens największy.


 Kpt. w st. spocz. Ludwik Woliński urodził się 25 sierpnia 1916 r. w Irenie - Dęblinie, w rodzinie rzemieślniczej. Był synem Józefa i Antoniny z Szewczykowskich. Po ukończeniu Szkoły Powszechnej w Irenie, w 1930 r., najpierw terminował u swojego ojca – majstra murarskiego, a następnie pracował w tym zawodzie samodzielnie. W 1940 r. zawarł związek małżeński z Janiną z domu Wieczorek. Owocem tego związku małżeńskiego byli dwaj synowie Janusz i Leszek. W czasie okupacji utrzymywał się z drobnego handlu. Po wojnie powrócił do zawodu murarza, uzyskując w 1963 r. dyplom mistrza. Początkowo pracował przy odbudowie Warszawy, a następnie w kilku firmach państwowych i spółdzielczych. Od 1967 r. do emerytury (1979) był nauczycielem zawodu w Szkole Rzemiosł Budowlanych i Technikum Budowlanym w Rykach. Po przejściu na emeryturę uczestniczył przy budowie nowego kościoła w parafii pw. Świętego Piusa V Papieża w Dęblinie. Doczekał się sześcioro wnuków i dwunastu prawnuków.

W 2001 r. Prezydenta RP mianował Ludwika Wolińskiego na pierwszy stopień oficerski, podporucznika WP. W 2005 r. decyzją Ministra Obrony Narodowej został awansowany na stopień porucznika, a w 2017 r. kapitana WP. W 2001 r. otrzymał PATENT „Weterana Walk o Wolność i Niepodległość Ojczyzny” Nr 285586. Do 2010 r. brał czynny udział w pełnej poświęcenia pracy społecznej na rzecz kombatantów oraz budowy i ochrony miejsc pamięci, walk i męczeństwa. Mimo sędziwego wieku nadal brał udział w działalności na rzecz utrwalania i upowszechniania dokonań oręża polskiego podczas II wojny światowej.

Ludwik Woliński brał udział przy budowie pomnika ku czci Marszałka Józefa Piłsudskiego i żołnierzy gminy Irena poległych w wojnie polsko-rosyjskiej w 1920 r. Pomnik ten został wzniesiony w 1930 r. na dęblińskim rynku i jest poprzednikiem Pomnika Niepodległości, który został odsłonięty 11 listopada 2013 r.

Kpt. w st. spocz. Ludwik Woliński odznaczony był Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz wyróżniony: Medalem „Pro Patria”, Medalem „Weterana Walk o Niepodległość”, Medalem „Za Udział w Wojnie Obronnej 1939”, Medalem „Obrońcom Ojczyzny 1939-45” oraz „Medalem Honorowym za Zasługi dla Miasta Dęblin”.

Łączymy się w bólu i żałobie oraz składamy najszczersze kondolencje rodzinie.